खेलौनाको लोभले झण्डै पकौडा भको थे !

पाटनको लगनखेल बसपार्कको बिचमा एउटा ठूलो मन्दिर छ रातो मच्छिन्द्रनाथको । तर हाम्रा मच्छिन्द्रनाथ भने वर्षमा एकचोटी मात्र भिजिट गर्न आइपुग्छन जात्राको बेलामा । त्यस मन्दिर परिसरमा एउटा पुलिस चौकी र सँगै टाँसिएको चौकोशे मन्दिर पनि छ जसको ढोका प्राय बन्द नै रहन्थ्यो । त्यो क्षेत्रमा मेरो बाल्यकालको ठूलो अंश बितेको छ । तिनै दिनहरुबाट यो एउटा रमाइलो घटना यहाँ लेख्दै छु ।

अहिले बसपार्क भएपनि त्यस बेला मन्दिर वरिपरि कपडा र जुत्ता पसलहरुका छाप्राहरुले चर्को व्यपार गर्दथे । हाम्रो परिवारको आय श्रोत पनि त्यहिँको एउटा कपडा पसल थियो । त्यहाँ नेताहरु आएर भासन गर्दथे हामी भुराहरु आफ्नै तालमा हराएर खेलिरहेका हुन्थ्यौँ । सबै पाटन भन्ने बित्तिकै कृष्ण मन्दिर र दरबार स्क्वायर सम्झन्छन्, म भने मेरो निस्फिक्र बाल्यकाल सम्झन्छु । मम्मीले जो पायो त्यहि सँग फोहोरमा खेल्यो भनेर कुचो लिएर पुरै बसपार्क लखेटेको याद झलझल आउँछ । मामाघरको हजुरबुबाले किन्दिनुभएको पहेँलो हाफ कट्टु र टि–सर्ट लगाएर लिखुरे खुट्टाले खुरुरुरुरु दौडँदा खुब मजा आउँथ्यो । 

यो घटना हुँदा मलाई भर्खर मामाघरबाट मम्मीले ल्याउनुभएको थियो जस्तो ला

ग्छ मलाई । म नयाँ साथी बनाउँदै थिएँ । शनिबारको दिन बसपार्क भरी त्यहाँका ब्यापारीका बच्चाबच्चीहरु टन्नै हुन्थ्यौँ । के के खेल्थ्यौँ के के । दौडिन्थ्यौँ, उफ्रिन्थ्यौँ, के के गथ्यौँ के के । एन.टि.भि.मा २ बजेको समाचार पछि फिल्म दिन्थ्यो, त्यो चाहिँ कहिल्यै छुट्दैनथ्यो । ‘लाहुरे’ बारम्बार दिन्थ्यो । मलाई असाध्यै मनपर्ने, दोहो¥याए पनि हेर्थेँ । 

एकदिन खेल्दै जाँदा सबै बच्चाहरु कहाँ पुगेछन् कहाँ, म त एउटी मधेसी मुलकी केटीसँग पो खेल्दै रहेछु । ठूलाठूला आँखा र कालो कालो अनुहार भएकी त्यस केटीले आफ्नो भाइ बोकेकी थिइ । म भन्दा केही वर्ष जेठी त्यो केटी एक्लै पाटनको गल्लीहरुमा हिड्न सक्थि । हामी तीनजाना मजाले खेलेर बस्यौँ । सानो हुँदा त के नै  कारण चाहिँदो रहेछर, सँगै खेल्न थालेपछि यसै साथी भइन्थ्यो । अहिले जस्तो रोजी रोजी साथी बनाइँदैनथ्यो । जो सँग कुरा मिल्यो र खेल्यो, त्यही मिल्ने साथी । त्यो केटीको भाइले भने छङछङ बज्ने खेलौना हातमा लिएर हल्लाउँथ्यो । मलाई अरु भन्दा पनि त्यहि खेलौनाले मोहित बनायो । मलाई त्यो खेलौनामा धेरै नै चाख लागेको  देखेर त्यो केटीले भनी ः “यस्तो खेलौना त हाम्रो घरमा दुइटा दराजभरी छ ।” म हेरेको हे¥यै भएँ । मैले सानोमा जतिनै मिठो खान र राम्रो लगाउन पाए पनि खेलौना भने कहिल्यै पाएको थिइनँ । म त टि डब्लु ए ट्वाँ भने जस्तै भएँ । मैले भनेँ–“साँच्ची ?” उसले कसम खाइ ।

“जाने हो मेरो घर, खेलौना हेर्न ?”

“ टाढा होला ।”

“ छैन । नजिकै छ । ”

“ त्यसो भए जाम । तर दुई बजे भन्दा अगाडी आउनुपर्छ । फिल्म हेर्न पर्छ ।”

“ हुन्छ ।”

हामी उसको ‘नजिकै’को घरतिर लाग्यौँ । न त मम्मीलाई सोधेँ न त बुबालाई । यसै फुर्किएर हिडेँ । तर त्यो फुक्र्याइ त धेरैबेर कहाँ टिक्यो र । एकछिनमा अन्जान बाटो तिर लागेपछि खेलौना हेर्ने उत्साह सब मरेर गयो । उत्साह डरमा परिवर्तन भयो । हराइन्छ की भनेर म आत्तिएँ । उसले केहि हुँदैन आइपुग्न लाग्यो भनि । म भने आएको बाटो तिर हेर्दै पिन्चे अनुहार लगाउन थालेँ । बाटो आफुलाई थाहा थिएन । पछि लाग्नै प¥यो । तर मेरो फुटेको भाग्यले अझै दुःख दिने बिचार गरेको रहेछ । घनघोर पानी प¥यो । अघि सम्म घाम लागेको दिन अहिले अन्धकार भयो । मेरो अनुहार पनि सँग सँगै कालो निलो भयो, जाडो भयो र डरले चिसो मुटु सम्मै पु¥यायो । म घर फर्कन्छु भनेर रुन थालेँ । उसले भनि–

“ तिम्रो घर भन्दा मेरो घर नजिक पर्छ । लगनखेल फर्कियो भने धेरै भिजिन्छ त्यसैले मेरो घरमा पानी रोकिउन्जेल कुरौँ । अनि फकौँला ।”

“नाईँ, यहिँ कुर्ने । ” म त्यहिँ देवलमा थ्याच्च बसेँ । एकछिन पछि जाडो भयो अनि लुरुलुरु उसको पछि लागेँ । 

केटीको घर पुग्दा, पानी परीरहेकै थियो । हामी तीनै जना निथ्रुक्क भिजेका थियौँ । घर भित्र छिरे पछि तिमी यहिँ बस्दै गर, म माथि पुगेर आउँछु भन्दै भाई लिएर माथि गई । म खङग्रङग भएँ । लौ फसाद प¥यो !

 सानो छँदा सबैलाई ठूलाबडाले भनेको हुनुपर्छ – “जो पायो त्यहिले दिएको नखाऊ, जो पायो त्यहि सँग नहिँड । आजकाल भैयाहरुले बच्चा उठाएर लान्छन् ।” हाम्रा मधेसी मूलका दाजुभाइहरुलाई अपहरणकारी भनि चिनाइन्थ्यो । अहिले पनि गरिन्छ तर हामी बालकलाई त्यति मात्र भनेत हुन्थयो नि । लगेर तेलमा भुटेर खान्छन् भनेर पो आपत !

लौ न मलाई त पकाउने भए भन्ने डरले म त थचक्कै बसेँ । पक्कै त्यल्ले आफ्नो नरभक्षी बाउलाई लिएर आउँछे र त्यसको परिवारले मिलेर समोसा जसरी तारेर खान्छन् भनेर म कायल भएँ । यिनीहरुको पकौडा बन्नुभन्दा बरु ठन्डीले मर्नु ठिक भनेर म त्यहाँबाट कुलेलाम ठोकेँ । 

डरले कहालिएको म कता कुदेँ कता । ‘ठूलो विपत’बाट ज्यान जोगाएर त भागियो तर जाने कहाँ ? बाटोको केहि मेसो पाउन सकिनँ । केहि नलागेपछि गर्न नै के सक्थेँ र ? रोएँ । बाटोको बिचमा रुदैँ, रुझ्दै हिडेँ । 

पानी कतिबेला रोकिएछ थाहा पाईनँ । म मम्मीलाई सम्झदैँ भक्कानिँदै हाफ टि–सर्ट र कट्टुमा भौतारिएँ । रुन रोकिएपछि सुक्कँ सुक्कँ गर्दै हिडिरहेँ । 

हाम्रो घरमा एकजना अंकल बस्नुहुन्थ्यो । हिरो अंकल । त्यो जमानामा कुन चाहिँ हो फिल्ममा हिरो बनेर खेलेका थिए रे । त्यसैले उनको नामै हिरो ! उनै हिरो अंकल त कामबाट साइकलमा त्यतैबाट घर फकिँदै रहेछन् । मलाई देखेर टपक्क टिपेर साइकलमा अगाडी राखेर घर सम्म ल्याईदिए । उनी फिल्मको हिरोबाट रियल लाईफ हिरो बने त्यस दिन ।

यता घरमा भने हाहाकार मच्चिएछ । काका–काकी (मेरो बुबा मम्मीको उपनाम)को जेठो छोरा हराएछ । सबै जना धुनधन्ती मेरो खोजीमा हिँडेछन् । म घर पुगिने भैयो भनेर रमाउँदै साइकलमा आइपुग्दा त मम्मी टाउको समाएर रुँदै हुनुहुँदो रहेछ । मैले साइकलबाट ओर्लिँदै मसिनो रुन्चे स्वरमा ‘मम्मी’ भनेर बोलाउँदा मम्मी दौडिँदै आएर अंगालो मार्नुभयो अनि दुई थप्पड दूइटा गालामा जोरसँग लगाउनुभयो । अनि त दुवैजना ह्वाँ ह्वाँ रुन पो थाल्यौँ । अहिले सम्झँदा, पाटनमा बितेको बाल्यकालको सबैभन्दा मिठो क्षण त्यहि दुई थप्पड हुन् मेरा । आखिर पकौडा हुनबाट बल्ल बल्ल जोगिएर आमाको अंगालोमा पुगेको थिएँ । 

पछि पो थाहा भयो–त्यो मधेसी केटी त हाम्रै पसलनेरको जुत्ता पसलेको छोरी पो रहिछ । म रुझेकाले माथि पुछुन तौलीया लिन गएकी रहिछ ! म यसै टाप कसेको रहेछु त्यसका बाजे । झण्डै साँच्चै लापता भएको ।

त्यस घटनाबाट मैले चारवटा कुरा सिकेँ । पहिलो– झट्टै कसैलाई यसै विश्वास गरेर पछि लाग्न हुँदैन । 

त्यतिबेला संजोग बस चिनेकै मान्छे सँग म गएतापनि सधैँ चिनेकै मान्छे पर्छ भन्ने छैन । पकौडा बनाएर नखाएपनि अपहरण गरी लगेर सोच्नै नसकिने गरि यातना दिएर, हात खुट्टा काटेर सडकमा भीख माग्न लडाइदिने गिरोह पनि धेरै छन् । दोस्रो पाठ– हिरो भनेको मुन्द्रा लगाएका भिषण भुस्तिघ्रेहरुलाई एक्लै पछारेर हैन, हराएको छोरोलाई उसकि आमासँग मिलन गराउने जस्ता काम गरेर भइन्छ । म हिरो अंकलको ऋणी भएको छु । उनी प्रति मेरो र मेरो परिवारको माया र आर्शिवाद सदा रहनेछ । तेस्रो– हाम्रा तराई वासी दाजुभाई तथा दिदीबहिनीलाई रङ्ग र लवाई खवाईको आधारमा भेदभाव गर्नुहुँदैन । भैया र धोती जस्ता शब्दले नबोलाउँ । चौथो र सबभन्दा महत्वपूर्ण पाठ– आफुलाई केहि हुँदा आफुलाई भन्दा बढी पिडा आमालाई हुँदो रहेछ । हामीलाई गर्लफ्रेण्ड, ब्वाईफ्रेण्ड, श्रीमान, श्रीमतीले जति नै माया गर्छु भनेपनि आमाको जति माया त मरे पनि गर्न सक्दैनन् । त्यसैले आमालाई माया गर्नु पर्छ । बुढो भएपछि पुरानो दराजलाई लगेर फ्याले झैँ बृद्घाश्रममा नफ्यालौँ । 

जताततै डुल्न हुन्न भन्ने मनमा परेपनि कोल्ले सिरिएसली लियो र ? बाँदर जस्तो चकचके थिएँ । जे भएपनि डुल्न र चकचक गर्न त कहाँ छोड्नु । भन्छन् नि–“नानी देखि लागेको बानी, यसै कहाँ छुट्छ र !”

पिण्ड भोगी हजुरबालाई पहिलो चोटी देख्दा

मैले मेरो हजुरबुबालाई अहिले सम्म देखेको थिइन । मेरो मम्मीले पनि देख्नु भएन अरे । मेरो बुबा मम्मीको बिहे हुँदा बितिसक्नुभएको थियो हाम्रा हजुरबा । देख्ने कुरा गर्दा एउटा कुरा याद आयो, मेरो बुबा आफैँले त हप्तामा एकचोटी देख्ने बुढालाई म मोरोले कहाँ पाएर देख्नु ।

हाम्रा हजुरबा सारो जुवाडे थिए अरे । हामी जस्तो चाडपर्वमा म्यारीज खेल्ने जस्तो लेभलको भन्दा धेरै माथिका जुवाडे–बा-हमासे । एक हातमा हुक्का लिएर निक्ले पछि बा-ह-पन्ध्र दिन गायब । निद्रा नपुगेर उभिनै नसक्ने भएपछि जिलिङको उकालोमा चारहात खुट्टा टेक्दै उक्लन्थे अरे ।
सबैको आ–आफ्नो माता पिताका जन्मदाता, अन्नदातासँगको आफ्नै मिठो नमिठो यादहरु होलान् । मेरो याद भने हजुरबाले उकालोमा चार हातपाऊ टेकेर घर फर्केको ।

हाम्रा हजुरबाको कुनै फोटा सोटा छैनन् भन्ने विश्वासमा म हुर्किएँ । मलाई त्यही बताइयो भनौँ । आफुलाई त मामाघरमा लगेर पालेका मावली पट्टीका हजुरबा र हजुरआमाले । सानै थिएँ । हजुरआमालाई नै मम्मी भन्दै हुर्किएँ । अहिले थाहा पाएपछि पनि हजुरआमा भन्न अप्ठेरो भएर ठुलीमम्मी भन्छु । एकचोटि मेरी मम्मी (साच्चीकैको मम्मी) मामाघर आउनुभएको बेलामा मलाई –“मेरो छोरा..... मेरो बाबा...” भनेर बोक्न आट्नुभएछ । म नचिन्नाले डराएर भागेछु । मम्मी धेरै रुनुभएछ । त्यसैले मेरो त हजुरबुबा भनेकै मावलीका काला भुँडे हजुरबा थिए । मलाई आफ्नै छोरालाई भन्दा बढि माया गरेर पालेका बिचरा हजुरबाले । हजुरबाको कुरा उठ्यो कि हाम्रा ठेकेदार हजुरबा कै अनुहार याद आउँछ ।

सँजोगले अस्ति मेले नदेखेको हजुरबाको पासपुट साइजको फोटो भेटियो –ब्ल्याक एण्ड ह्वाइट । मेरो सौतेनि हजुरआमाको छोरा अर्थात मेरा अंकलको घरमा । हजुबा त जङकी पो रैछन् बाइ ! हेराई त खतरनाक । मलाई त तिनले– “तेरिमा फिस्टे । तैँले मलाई चौपाया जस्तो भन्ने ?” भनेर कड्किहाल्छन् कि जस्तो लाग्यो । ड्यान्जर रैछन बुढा त ।

हाम्रो घरमा हजुरबाको बारेमा घरमा खासै कुरा हुँदैन । हामीले सोध्दापनि सोधेनौँ । जुवाको बारेमा पनि हजुरआमाले तास खेलेको देख्दा गाली गरेको भएर मात्र थाहा पाएका हुँ । तर माइलो भाइले बेलुकी हजुरबाको चित्र दुरुस्तै बनाएछ, हजुरआमा त थोता दाँत देखाउँदै हाँस्तै भन्नु भो –“दुरपन्नै बनाएछ नि हजुरबाको । आँखा त झन् ठ्याक्कै मिलाइछस् कान्छा ।” त्यसपछि त निकै लामो गफ चल्यो हाम्रा अलमोस्ट फर्गटन हजुरबाको । कुरा सुन्दै जाँदा पो थाहा भयो–हजुरबा त खतरा प्लेब्वाइ रहेछन् । तीन–तीन वटी श्रीमती भित्राएर बसेका रैछन् बुढा । हुन त त्यतिबेला नर्मलै थियो क्यारे बहुबिबाह ।

हाम्रो घर गाउँको बुढो घर थियो अरे । सब गाउँका मान्छे तमाखु र हुक्का लिएर आउँथे रे हाम्रो घरमा । अनि घरको आँगनीमा भएको कौडा खेल्ने सिलोट(ढुङगो) वरपर रिङगै बसेर लोग्नेमान्छे र आइमाइहरु धुम्रपान गर्थे अरे । कस्तो बेला थियो, सबै कुरामा बिभेद गरेपनि हानी हुनेकुरामा चाहिँ पछ्छेपात नगर्ने रैछन ।

हजुरबा मनमा जति खुसि भएपनि अनुहार भने सधैँ रिसाएजस्तो हुन्थ्यो भनेर याद रहेछ बुबालाई । म भने गफको क्रममा प्वाक्क प्वाक्क प्रश्न सोधेर गफलाई चलाउँदै थिएँ । सुन्न रमाइलो लागिरहेको थियो । पछि थाहा भयो, बुबालाई त एकदिन कुनामा लगेर हजुरबाले यसो भनेका रहेछन् –“ बाबु, तँ त बुझ्ने छस् शिव । पढेको छस् । (सौतेनी भाइहरुलाई देखाउँदै) भाइहरु साना छन् । तैँले अंशको आस नगरेस । तेरी आमाले तेरा लागि जग्गा जमिन जोरेकी छे । तँलाइ त्यसैले पुग्छ । मेरो अंश यिनै भाइहरुलाई दिन्छु है ।”

यसरी मेरा बुबाले केहि अंश पाउनुभएनछ । पाएका भए हामी अलि बढि सम्पन्न हुनेथियौँ होला । मेरी हजुरआमाले गरेको दुःख कसैले गरेन होला । मेरा बुबा जन्मिनुभएको असारमा । रोपाईँको समय । न त माइतीले नै मेरी हजुरआमालाइ हे-यो, न त घरले नै । आफ्नो खेतमा रोपाइँ गर्नै प-यो । जन्मिएको दुई दिनमा, मुसलधारे पानीमा बुवालाई कान्लामा सुताएर खेतमा एक्लै रोपाइँ गरेर हुर्काउनुभयो मेरो बुबालाई मेरी हजुरआमाले । यी कुरा सुनेपछि नरमाइलो लाग्यो । खाना खाने बेला भो भन्दै खाना खान लाग्यौँ तर हजुरबुबाका यि यादलाई त्यसै छोड्न सकिन । म रिसाएको छैन हजुरबा, पितृ सँग रिसाएर के पाउनु । बरु म कृतज्ञ छु । तपाइँले केहि नदिएर त हामीले अभावको बारेमा सिक्यौँ । दुःखको बारेमा जान्यौँ । बुबा आमाको मिहिनेतलाई बुझेर म प्रयास गर्दैछु । अहिले हामी खुसी छौँ । सम्पन्न नभएपनि खान लाउनको दुःख छैन । पिता पुर्खाको मेहेनत बुझेर हामी दाजु भाइले चाँडै जागिर खायौँ । बाबु आमा सँग पैसा माग्न परेको छैन । बाउको पैसामा मोज गर्ने भइँन । यो कुराको हर्ष र घमण्ड छ मलाई । अहिले पो बुझेँ । यो सबै तपाइँकै देन रहेछ । धन्यवाद हजुरबा ।

Regretting growing up..

A lot of times, I feel like making a time machine and going back to school........ Back when there were not tensions and there were a lot of friends...... Back when life was a lot simpler and the weight of the world was not constantly threatening to crush me....Just the thought of being back at school makes me happy..........

Original Facebook post 9th July, 2013 

For you and your kins....

Guys I have no idea what happened to my crazy head today and I decided to write a love poem...... And I have no idea why i kept that picture as well....I guess I have a peculiar sense of humor......Sorry guys haven't published much after the last article.. hope you like this.. Another article is coming soon.. for now enjoy this..... 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

I have been waiting for you my whole life

with all the relationships that were truly accidents,

with all the hours spent dreaming about you, unaware that you were this close

with all the art I made of you as a dream,

I have been waiting my dear love... It has been a long time

 

Maybe I am being a child, reckless and silly

But believe me when i say this, you are the one and you’re the only

Believe me when I say this, you are the silver lining of my life

That’s right baby, Its time we become each other’s.

Let the universe work its magic

And get us together

till we stop breathing and beyond, forever

I maybe not-so-perfect for you or your kins

But you are just perfect for me…….

Cannot do this anymore… Little quick glances don’t work anymore

Wanna hold you and kiss you and give you my love till there’s left no more.

Love is a business with little chances of a win

But I refuse to lose, coz you’ve always been, the reason of my being....

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Thank you guys for reading and supporting... I love you guys....

Embarrassing moment: My First Declaration of Love

2013/04/23 17:12 PM

I’m here listening to Mozart and writing this blog post with a very nostalgic feeling along with a mild headache. The last couple of days have been nerve wrenching as I have been staring at the computer screen more than 12 hours a day. Trust me, you don’t wanna work on the computer for that long for a work that you don’t particularly fancy. I have taken a printing and designing job from a firm and there was a lot of work. I finished it FINALLY and have a nice dark evening (load shedding!), and this is the first time I am actually happy that the power has gone. I don’t know why I am telling you this but I wanted to share a few laughs with you good folks. This has to be one of the most embarrassing events in my childhood.

You guys must have had some such incidents in your life when you wanted to lock yourself in a room and never get out for 1000 years. Well this is a similar one but not of epic proportion. It’s not like I pissed my pants while giving speech with hundreds of eyes on me. It’s more personal and a very few people know this. Ok guys I’m not gonna waste your and my time boring you with the story’s premise. Let’s just dive into the story.

It happened when I was in class 9/10. (I don’t remember!). I liked this girl at school. Let’s call her ‘Juno ‘. She was the rudest and cutest girl in class (at least I thought so). We were good friends though. My crush on her had gone for a few months now. I had a fight with her on the first day we’d met. (Can you believe it?) She even complained about it to the teacher. And still I was mad about her. As all helpless teenage boys do, I started treating her like a princess, talking to her with extra tenderness, helping her at every chance I got, taking quick glances at her from the corner of my eye. I even used to sit behind her and stare and think how good it must feel when her hair would touch my face. Of course I didn't sit with her. (I was a nervous wreck). I even made a postcard and gave it to her on her birthday. (Right? How cheesy is that? You must be pretty sure about what must have happened but still I’ll tell you).

It was the last day of our exam. The day that I wish had never happened. I had finished my exam and was celebrating ‘independence day’ with my friends when Santosh, my (genius) friend suggested that I should propose her when he saw her getting out of school. (Ok now people from outside Nepal, please note that in here we don’t date first, get to know each other and then say the L-word. We say it first and date later. Can you believe it?) I told him to stop her and took a couple of minutes to compose myself. I took a long breath and sighed. (I was so nervous that I was shaking like I was dropped in the middle of Antarctica in my underwear.) My heart was pumping so fast that it hurt. My blood cells must be cursing me till now for making them run so fast that day. Santosh came back and informed me that she was waiting for me a little away from school.

I was ready and already day dreaming the moment she would say yes and I would have that victorious dumb smile on my face. (Oh god, I wish that someone had stopped me right there.) I ran to her (literally!). The road was so dusty that I was leaving flying dust behind me. I was so nervous that while running I must have looked like the skinny albino brother of King Kong whose face was as crimson as his arse. I skidded to a halt in front of her a good 2 meters away. (What was I afraid of? That she would kick me in the groin?). And then I just froze and stared at her. She wanted it to be over soon so she asked sharply- “What?”(She made that distorted face somewhere between pain, anger and disgust which unnerved me and I grew agitated and eventually angry.)

I ended up saying this in the pathetic voice mixed with nervousness, stress and amazing speed.

“I love you! Yes or no?” (WHAT? Idiot! Dumb-ass! What did I just say? That wasn’t even a yes/no question. Hell, that wasn’t even a question.)

She didn’t understand. (Of course the idiot who said that said it so fast.)

She said with confusion- “What?”

I translated it- “Ma timilai maya garchu. Yes ki no?” I think I said that in such a voice that could even scare John Rambo. She looked at the sky as if thinking did a long umm…….. And said “Hyaa……. NO!” I was devastated, hurt and angry and said- ‘Malai Baal!’ or in English ‘whatever ‘with a cocky voice and dismissed her. (Can you believe this guy? I don’t even know this guy. I swear.) I dismissed her? What the hell? What an ego I had back then? No wonder I never had a girlfriend at school. Who on earth (or any planet for that matter) proposes like that?

Do you know how everyone has this regret about a crush (or relation) that didn't work out as planned and you always know deep down that you two were perfectly compatible for some reason but that will never happen? Well my crush on this girl was of that category. I don’t know if she feels\felt that way about me, (Which I doubt seriously after threatening her with my undying love). Once Juno’s best friends told me that she talked about me and said that she would have accepted it, had I been a little (or a lot) more polite and asked. I don’t know if that’s the truth or they said that to me just to make me feel good. I tried afterwards to talk to her but she shut me off completely always ran away from me. So we never worked. She still doesn't talk when we see each other occasionally on the way. She is the only friend I have who doesn't talk to me. It ended sadly but gave me and my friends a good thing to laugh about when the subject surfaces. And I flash an embarrassed smile and remember her silky hair and the honest eyes hidden by her rude manners and think “If only”.

Right there right now....

2013-04-17    6:50 am


      I saw you different today. You look more 'modern' as people like to say when someone looks ummm modern.  Not less beautiful than before but 'modern'. Your hair is short, brown and lovely now. Not that it wasn't lovely before.(Damn I'm bad at this) You have a different kinda glow today unlike yesterday when you looked like you could stare down my marketing teacher(whose stare btw is weirder than that of your father, I admit- I hate your father..sorry for that. And hope that the feeling is mutual) Now that you've resumed your original character, the same playfulness of an innocent child and seriousness of a jungle monkey, I adore you even more. This is strange because I don't feel like your'e mine even though I love you the most in the whole world. There is no possessive feeling and I think that its a good thing. Or is it? I don't know. And strangely, I don't want to find out. I'm happy as it is even though it is as uninteresting as a sloth's walk. It's calm. I wonder if it is the same calm as happens when something of epic proportions is about to happen. I hope that 'the big thing'(if there's any) isn't a disaster.